अध्याय 3, श्लोक ३१

"परम सत्याचे ज्ञान असणारा माणूस कधी इंद्रिये आणि इंद्रियांना खुश करण्यासाठी आसक्त नसतो. कारण ज्ञानी माणसाला भक्तीभावासहीत केलेल्या कर्मांत आणि फळप्राप्तीसाठी केलेल्या कर्मांमधला फरक व्यवस्थित माहिती असतो."

अध्याय १४, श्लोक २६ आणि २७

आणि जो पुरुष अव्यभिचारी भक्तियोगाने मला निरंतर भजतो, तो सुद्धा या तिन्ही गुणांना पूर्णपणे उल्लंघून ब्रह्म स्वरूप प्राप्त करण्यास योग्य ठरतो.

॥ २६ ॥

कारण त्या अविनाशी परब्रह्माचा, अमृताचा, नित्य धर्माचा आणि अखंड एकरस आनंदाचा आश्रय मी (ईश्वर) आहे.

॥ २७ ॥

श्रीमद-भगवद-गीता अध्याय १८, श्लोक ५० ते ६२:

हे कौंतेया (अर्थात कुंतीपुत्र अर्जुना), जी ज्ञानयोगाची अंतिम स्थिती आहे, त्या नैष्कर्म्यसिद्धीला ज्या रीतीने प्राप्त होऊन मनुष्य ब्रह्माला प्राप्त होतो, ती रीत थोडक्यात तू माझ्याकडून समजून घे. ॥ ५० ॥

॥ ५१, ५२, ५३ ॥

• विशुद्ध बुद्धीने युक्त;
• हलके, सात्त्विक आणि नियमीत भोजन घेणारा;
• शब्दादी विषयांचा त्याग करून, एकांतात शुद्ध ठिकाणी राहणारा;
• सात्त्विक धारणाशक्तीने अंतःकरण व इंद्रिये यांच्यावर संयम ठेवून, मन, वाणी आणि शरीर ताब्यात ठेवणारा;
• राग-द्वेष पूर्णपणे नाहीसे करून चांगल्या प्रकारे दृढ वैराग्याचा आश्रय घेणारा;
• अहंकार, बळ, घमेंड, कामना, क्रोध, संग्रहवृत्ती यांचा त्याग करून नेहमी ध्यानयोगात तत्पर असणारा;
• ममतारहित व शांतियुक्त

असा पुरुष ब्रह्मामध्ये एकरूप होऊन राहण्यास पात्र होतो.

॥ ५१, ५२, ५३ ॥

मग तो सच्चिदानंदघन ब्रह्मात तद्रूप झालेला प्रसन्न चित्ताचा योगी कशाबद्दलही शोक करीत नाही आणि कशाचीही इच्छा करीत नाही. असा सर्व प्राण्यांच्या ठिकाणी सम भाव बाळगणारा योगी माझ्या परम-भक्तीला प्राप्त होतो. ॥ ५४ ॥

त्या पराभक्तीच्या योगाने तो मज परमात्म्याला मी जो आणि जसा आहे, अगदी बरोबर तसाच तत्त्वतः जाणतो, तसेच त्या भक्तीने मला तत्त्वतः जाणून त्याचवेळी माझ्यात प्रविष्ट होतो. ॥ ५५ ॥

माझ्या आश्रयाने राहणारा कर्मयोगी सर्व कर्मे नेहमी करीत असला तरी माझ्या कृपेने सनातन अविनाशी परमपदाला प्राप्त होतो. ॥ ५६ ॥

सर्व कर्मे मनाने माझ्या ठिकाणी अर्पण करून तसेच समबुद्धीरूप योगाचा अवलंब करून मत्परायण आणि निरंतर माझ्या ठिकाणी चित्त असलेला हो. ॥ ५७ ॥

वर सांगितल्याप्रमाणे माझ्या ठिकाणी चित्त ठेवल्याने तू माझ्या कृपेने सर्व संकटातून सहजच पार होशील आणि जर अहंकारामुळे माझे सांगणे न ऐकशील, तर नष्ट होशील अर्थात परमार्थाला मुकशील. ॥ ५८ ॥

तू अहंकार धरून मी युद्ध करणार नाही, असे मानतोस, तो तुझा निश्चय व्यर्थ आहे, कारण तुझा स्वभाव तुला जबरदस्तीने युद्ध करावयास लावील. ॥ ५९ ॥

हे कौंतेया (अर्थात कुंतीपुत्र अर्जुना), जे कर्म तू मोहामुळे करू इच्छित नाहीस, तेही आपल्या पूर्वकृत स्वाभाविक कर्माने बद्ध असल्यामुळे पराधीन होऊन करशील. ॥ ६० ॥

हे अर्जुना, अंतर्यामी परमेश्वर आपल्या मायेने शरीररूपी यंत्रावर आरूढ झालेल्या सर्व प्राण्यांना त्यांच्या कर्मांनुसार फिरवीत असतो. ॥ ६१ ॥

हे भारत (अर्जुना), त्या परमेश्वराचाच सर्वभावे शरण घे. त्याच्या कृपेने तुला परम शांती आणि शाश्वत स्थान प्राप्त होईल. ॥ ६२ ॥

अध्याय १८, श्लोक ६१ (श्रीमद्भगवद्गीतेच्या एकुण ७०० श्लोकांपैकी ६८३ वा श्लोक)

"हे अर्जुन ! परमेश्वर प्रत्येक जीवाच्या हृदयात स्थित आहे आणि तो सर्व जीवांचे भ्रमण निर्देशित करीत आहे; जसे काही हे सर्व जीव उर्जेने बनलेल्या यंत्रावर आरुढ असावेत."

(६२) हे भारता ! पूर्णपणे त्याला शरण जा. त्याच्या कृपेने तुला दिव्य शांती आणि सनातन परमधामाची प्राप्ती होईल.

अध्याय २, श्लोक ४६ -

"लहान विहिरीद्वारे होऊ शकणारी सर्व कार्ये मोठ्या जलाशयाकडून सहजपणे होऊ शकतात. तसेच ज्याला परम सत्य (देवाची महती) कळले आहे तो वेदांचा उद्देश देखील पूर्ण करु शकतो."

अध्याय २, श्लोक ४८

"हे अर्जुन ! यश आणि अपयशाबद्दलच्या संपूर्ण आसक्तीचा त्याग करुन समभावाने तुझे कर्म कर. अशा समभावालाच योग असे म्हटले जाते."